ฐานข้อมูลทรัพย์กรชีวภาพ

ชื่อพื้นเมือง:

เตยหอม

ชื่อวิทยาศาสตร์:

Pandanus amaryllifolius Roxb.

ชื่อวงศ์:

วงศ์เตยทะเล

ชื่อสามัญ:

Pandanus Palm, Fragrant Pandan, Pandan Wangi

ชื่ออื่น:

เตยหอมใหญ่(ภาคกลาง), เตยหอมเล็ก ปาแนะวองิง(มลายู), หวานข้าวไหม้(เหนือ), ปาแนะออริง (ใต้), ปานหนัน (นราธิวาส-ปัตตานี)

ประเภท:

ไม้พุ่ม

รายละเอียดทั่วไป:

ไม้พุ่มขนาดเล็ก เจริญเติบโตลักษณะเป็นกอ มีลำต้นเป็นเหง้าอยู่ใต้ผิวดิน ลำต้นติดดิน ออกรากตามข้อของลำต้นได้เมื่อลำต้นยาวมากขึ้นใช้เป็นรากค้ำยัน

ใบ:

ใบเดี่ยวเรียงสลับเวียนเป็นเกลียวขึ้นไปจนถึงยอด ลักษณะใบยาวเรียวคล้ายใบหอก ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ ผิวใบเป็นมัน เส้นกลางใบเว้าลึกเป็นแอ่ง ถ้าดูด้านท้องใบจะเห็นเป็นรูปคล้ายกระดูกงูเรือ

ดอก:

ดอกช่อแบบ สแปดิก(spadix) ดอกย่อยแยกเพศและแยกต้น ไม่มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก

ผล:

ผลขนาดเล็ก ส่วนใหญ่ไม่เกิดดอกและผล เป็นเตยเพศผู้

ช่วงเวลาการมีดอกและผล:

-

คุณประโยชน์:

ราก และต้น แก้กษัย ไตพิการ ขับปัสสาวะ แก้ไข้ พิษร้อน แก้ตานซาง แก้ร้อนในกระหายน้ำ นำรากและต้นมาต้มกับเนื้อไม้หรือใบไม้สัก กินน้ำช่วยแก้โรคเบาหวาน ใบ บำรุงหัวใจ ดับพิษไข้ ชูกำลัง เนื่องจากใบไม้มีกลิ่นหอมใช้ผสมอาหารหรือขนมให้มีสีเขียวและมีกลิ่นหอม

พื้นที่:

มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

โครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช

เตยหอม

รายละเอียดข้อมูล