ฐานข้อมูลทรัพย์กรชีวภาพ

ชื่อพื้นเมือง:

หมากเม่า

ชื่อวิทยาศาสตร์:

Antidesma ghaesembilla Gaertn.

ชื่อวงศ์:

วงศ์ยางพารา

ชื่อสามัญ:

-

ชื่ออื่น:

หมากเม้า บ่าเหม้า (ภาคเหนือ) หมากเม่า (ภาคอีสาน) มะเม่า ต้นเม่า (ภาคกลาง) เม่า เม่าเสี้ยน หมากเม่าหลวง มะเม่าหลวง มัดเซ

ประเภท:

ไม้ยืนต้น

รายละเอียดทั่วไป:

ไม้ต้น หรือไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงได้ถึง 20 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา แตกเป็นสะเก็ดเล็กๆ กิ่งอ่อนและยอดอ่อน มีขนสั้นนุ่มสีน้ำตาล

ใบ:

ใบเดี่ยว เรียงสลับ ในระนาบเดียวกัน แผ่นใบกว้างรูปไข่ถึงรูปรี ปลายมนกลมหรือเป็นติ่งแหลมเล็กน้อย โคนมนกลมถึงหยักเว้า ขอบใบเรียบ ผิวใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน หรือมีขนเล็กน้อยตามเส้นใบและด้านหลังใบ

ดอก:

ดอกออกเป็นช่อแบบช่อเชิงลด ช่อดอกคล้ายพริกไทย ดอกมีขนาดเล็กสีขาวอมเหลือง ออกดอกเป็นช่อยาวตามปลายกิ่งและซอกใบ ลักษณะของดอกเป็นดอกแยกเพศกันอยู่คนละต้น

ผล:

ผลเป็นช่อ ช่อผลยาว 4-7 เซนติเมตร ค่อนข้างกลมหรือรี ขนาดเล็ก เส้นผ่านศูนย์กลาง 4 มิลลิเมตร ผิวมีขน ผนังชั้นในแข็ง ผลอ่อนสีขาว ผลสุกมีสีแดงคล้ำถึงดำ เมล็ดขนาดเล็ก 1-2 เมล็ด

ช่วงเวลาการมีดอกและผล:

มีนาคม-พฤษภาคม

คุณประโยชน์:

เปลือกต้น ฝาดสมาน บำรุงกำลัง ใบ ทาแก้ปวดศีรษะ แก้โรคผิวหนัง ผลสุก แก้อาการปวดศีรษะ แก้รังแค

พื้นที่:

มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

โครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืช

หมากเม่า

รายละเอียดข้อมูล